Blog 2020

16. jun, 2020

Wat zijn de doelen in mijn leven? Als ik daar over zou moeten nadenken dan vind ik dat heel lastig, als ik naar mijn gevoel ga en ga luisteren wat mijn hart/ziel mij vertelt dan komt er: Mensen begeleiden op hun pad naar bewustzijn, mensen bij elkaar brengen die iets van elkaar kunnen leren, of elkaar kunnen steunen. Liefde verspreiden voor alles wat leeft, mijn bijdrage leveren aan de aarde, door rommel op te ruimen in de natuur en te kijken hoe ik zuiniger kan omgaan met mijn spullen of met wat ik koop, dat het beter is voor de natuur voor de aarde voor de vogels. Hoe kan ik mijn bijdrage leveren, ik merk dat het lastig is, maar soms een stap terug doen en kijken wat mijn patronen zijn waar kan ik verbeteringen in aanbrengen is al een mooi begin. Dus als mijn hart spreekt zijn er vele doelen. Laat jij ook je hart spreken en voel maar eens wat jouw doelen zijn en wat je er eventueel mee zou willen.

3. jun, 2020

Ik was me afgelopen vrijdag heel bewust van de autosleutel in mijn broekzak. Ik kan me zelfs nog bepaalde momenten herinneren dat hij er zat.... en toch zaterdag toen we m ineens kwijt waren had ik geen idee waar hij was. Dus de hele dag bewust de sleutel gevoeld maar het is niet duidelijk waar hij gebleven is. Hoe kan het toch, zo bewust en tegelijkertijd zo onbewust. Na een tijd zoeken brak de paniek bij mij uit. Ik voelde in mijn hele lijf alertheid , zoek gedrag, onrust geen moment meer bij mezelf. ik probeerde te gaan voelen, bij mijn bron komen om zo vanuit rust juiste beslissingen nemen of op de juiste plek zoeken . Nou dat lukte voor geen meter paniek alom. Van alles ingeschakeld om de sleutel terug te krijgen, steeds weer proberen bij mezelf te komen en bij de sleutel. Maar niets van dat alles hielp, ik heb geprobeerd te ontdekken wat het me wil vertellen . Ik mag beter naar mijn bewustzijn luisteren. Ik voelde steeds de sleutel in mijn zak, maar ook dat de zak niet zo groot was. Ik vroeg me af of ik m ergens anders moest stoppen.. blijkbaar heb ik dit niet of wel gedaan, maar hij is nog steeds weg. Ik vertrouw er altijd op dat als het de bedoeling is ik het terug krijg/vindt maar goed voor nu dus nog niet. Misschien valt er nog meer te leren.

11. mei, 2020
Wow wat waaide het vanochtend. Ik liep met de honden te wandelen en voelde de harde wind, zeker tussen de weilanden was het goed voelbaar. En ineens hield de wind op met waaien, het was stil, windstil. Ik ben gaan stilstaan om de stilte te voelen. Mijn hoofd zat vol gedachtes , het ging ook daar flink te keer en ik dacht zo gaat dat dus bewustwording, is het af en toe stil worden en voelen wat er is. Wauw wat mooi om zo'n inzicht te krijgen tijdens het wandelen. Vaak maakt het hoofd zo'n lawaai dat we niet meer werkelijk voelen hoe het is. Hoe mooi is het dan dat er soms ineens een stilte kan zijn die je helpt om even stil te staan en bij jezelf te zijn. Ik wens jullie tijdens de harde wind ook stilte momenten toe.
29. apr, 2020

Regen, ach wat een heerlijkheid. Ik ben gisteravond in de regen naar buiten gegaan en heb alle heerlijke geuren van de natuur opgesnoven. Ik heb er van genoten zoveel heerlijke geuren als er vrij komen na prachtige warme dagen en dan die regen wat een verrukking. Nu fietste ik vanochtend naar het losloop gebied om mijn hondjes uit te laten en wat ik daar zag, het bos straalde me toe, het leek wel te lachen. Wat een genot om daar te mogen zijn, van die paar druppels die er gevallen zijn was het bos weer helemaal opgefrist. Zou dat ook voor ons gelden, nu in deze periode van weinig andere mensen ontmoeten, niet kunnen wat je misschien wel zou willen. (ik moet zeggen dat ik tot nu toe het heerlijk vindt, op wat dip momentjes na, ik geniet van de vrijheid die in mij naar boven komt, de rust de zelfreflectie, het klussen met Mike) Komen wij ook weer tot bloei als we meer dingen mogen of vervallen we gewoon in oud gedrag en doen we weer wat we altijd hebben gedaan. De kunst om te leren omgaan met wat er is wordt er van ons gevraagd en dat kan best lastig zijn. Maar om positieve veranderingen door te voeren terwijl het oude gedrag op de loer ligt is nog weel lastiger Ik wens een ieder en zeker ook mezelf toe dat ik heb mogen leren van deze situatie en dat ik het mag gaan inzetten zoals bedoeld is.

6. apr, 2020

Nu

Wat doet deze tijd met me, de coronatijd. Geen werk om te doen, mijn beide beroepen vallen in de categorie, niet werken. Wat levert het op dat niet werken, als eerste ben ik gaan opruimen, spullen logischer in kasten leggen zodat er meer ruimte ontstaat. Wat dingen weg doen die ik niet meer nodig heb, boeken voor aan de weg omdat de bieb dicht is zodat mensen toch een ander boek kunnen lezen dan zij thuis hebben liggen. Maar wat ik ook merkte vorige week, dat ik het lastig vind dat sommige mensen zich niets van de anderhalve meter regel aantrekken, poeh ik werd er behoorlijk sikkeneurig van. Nu heb ik dat maar laten gebeuren en ben gaan voelen waarom of ik dit zo lastig vind, ik ben nogal een perfectionist, waar niet veel van te zien is om, en rond mijn huis hoor, maar als er dus iets is waar we met zijn allen moeten waken voor de gezondheid van een ieder van ons, dan blijkt dat ik erg mijn best doe om dit zo goed mogelijk te volgen. Nu alles weer gezakt is bij mij heb ik er ook minder last van hoe een ander er mee om gaat. De zon schijnt, de blaadjes komen aan de bomen, de natuur gaat zo zijn eigen gang. Ik voel mee met alle mensen die het nu moeilijk hebben, die hard moeten werken  in de gezondheidszorg of in andere beroepen waar nu een groot beroep op wordt gedaan. Maar waar ik op hoop, is dat wij met z'n allen leren van deze tijd, dat we beter naar ons zelf gaan luisteren, dat we beter met de natuur om gaan, dat we het respect voor anderen op blijven brengen. Ik hoop dat de dans van anderhalve meter om elkaar heen ons leert hoe waardevol onze eigen ruimte is, maar ook hoe fijn het is om een ander in jouw ruimte toe te laten. Laten we lief zijn voor elkaar op afstand  voorlopig.